Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie

Menu

Szczecin

Już w VIII w. u podnóża Wzgórza Trzygłowa istniała osada rzemieślnicza, a w II połowie IX w. słowiański gród plemienny. W 1124 r. przybyła do szczecińskiego grodu misja chrystianizacyjna biskupa Ottona z Bambergu, wysłana przez Bolesława Krzywoustego. Dzięki Ebbonowi - hagiografowi biskupa - wiemy, że w tym czasie istniał tu drewniany dwór Warcisława I. W połowie XII w. nieco na południe od miasta słowiańskiego zaczęli osiedlać się pierwsi Niemcy. Od 1234 r. dzięki decyzji księcia Barnima III uważa się miasto za ośrodek władzy książęcej. Miejskie prawa lokacyjne otrzymał Szczecin w 1243 r. Kolejni władcy przyczyniali się zarówno do rozwoju miasta i budowy nowej siedziby książęcej. Pod koniec XIII w. miasto zostało członkiem Hanzy. W tym czasie Szczecin był już ważnym ośrodkiem wymiany towarowej. W 1478 r. Książę Bogusław X zjednoczył podzielone wcześniejszymi nadaniami lennymi ziemie księstwa, a Szczecin ustanowił jego stolicą. W 1543 r. Barnim X założył Pedagogium Książęce - pierwszą uczelnię półwyższą. W 1637 r. zmarł ostatni władca z linii męskiej dynastii Gryfitów, Bogusław XIV. W kolejnych stuleciach, najpierw na mocy traktatu westfalskiego (1648) Szczecin oddano we władanie królowi szwedzkiemu. Początek wieku XVIII to okres wielkiej wojny północnej, w trakcie której w 1713 roku koalicyjne wojska prusko-rosyjskie wyparły z miasta Szwedów. Kończący wojnę traktat sztokholmski oddał Szczecin Prusom. W 1806 roku dowódca twierdzy szczecińskiej, generał von Romberg, ustąpił bez walki przed wojskami napoleońskimi.

pocztowka_600

Francuzi przebywali w Szczecinie do końca 1813 roku, przyczyniając się do jego gospodarczego upadku. Po powrocie niemieckiego zarządu miasto zaczęło powracać do poprzedniej kondycji. W 1843 roku doprowadzono do Szczecina linię Kolei Berlińsko-Szczecińskiej, którą wkrótce przedłużono o połączenia z Poznaniem, Gdańskiem i Wrocławiem. W 1848 uruchomiono gazownię, potem wodociągi, zbudowano kanalizację, w 1889 otwarto elektrownię, powstała huta żelaza, rozbudowano port, a na ulicę miasta wyjechały konne tramwaje. Miasto przeobraziło się w ośrodek przemysłowy, portowy i stoczniowy. Nastąpiła dynamiczna rozbudowa miasta, możliwa głównie dzięki zburzeniu fortów i murów miejskich. Wtedy powstał tak charakterystyczny dla Szczecina, a wzorowany na paryskim, gwieździsty układ placów i ulic.

W 1944 r. alianckie naloty lotnicze zniszczyły część starówki i port. Miasto zostało wyzwolone 26 kwietnia 1945 r. Na czele Tymczasowego Zarządu Miasta stanął Piotr Zaręba - pierwszy prezydent powojennego Szczecina. Wkrótce, po protestach Niemców złożonych na ręce wojennego komendanta miasta, płk. Fiodotowa, polskie władze dwukrotnie opuszczały Szczecin. W końcu w lipcu 1945 roku polska administracja przejęła miasto z wyłączeniem portu, który pozostał w rękach rosyjkich. 1 sierpnia 1945 roku w Poczdamie zapadła decyzja o przebiegu granicy pomiędzy Polską a Niemcami, w myśl której Szczecin znalazł się po stronie polskiej.

Szczecin to miasto zabytków, rozległych panoram i zieleni. W parkach miejskich i na Cmentarzu Centralnym znajduje się wiele cennych i egzotycznych drzew oraz krzewów, Miasto otaczają trzy wielkie obszary leśne: Puszcza Bukowa, Puszcza Wkrzańska i Puszcza Goleniowska. Unikatowym obiektem jest Jezioro Szmaragdowe wraz z otoczeniem. Szczecin ma też dogodne połączenia kolejowe z dużymi ośrodkami w kraju oraz Niemcami, Czechami, Węgrami, a także komunikację lotniczą poprzez port w Goleniowie.

am_19553_600_01