Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie

Menu

Szlak umocnień Wału Pomorskiego

Wał Pomorski
Wałcz
 

Planowanie budowy umocnień wzdłuż swojej wschodniej granicy Niemcy rozpoczęli już pod koniec lat dwudziestych XX w. Ekipy geodezyjne wytyczające przebieg przyszłych linii obrony na pograniczu Pomorza Zachodniego pojawiły się wiosną 1931 roku. Rok później rozpoczęto budowę pierwszych schronów żelbetonowych na przejściach w okolicach Strączna, Prusinowa i Strzalin. Równocześnie powstały lekkie stanowiska obserwacyjno-bojowe na przesmyku Morzyca (między jeziorami Zdbiczo i Dobre). W roku 1933 realizację prac budowlanych przerwano. Przez teren gminy Wałcz przebiegają umocnienia i liczne żelazobetonowe schrony wybudowane przez Niemców w latach 1934-35.

W rejonie Nadarzyc, Wałcza i Strzalin Niemcy zbudowali schrony specjalne. Miały one kilka podziemnych kondygnacji, znacznie grubsze i silnie wzmocnione ściany i stropy. Każdy z tych schronów uzbrojony był w dwa działka obrotowe, 3 karabiny maszynowe, wyrzutnie granatów i peryskop. Wewnątrz znajdowały się pomieszczenia dla około 100 żołnierzy.

W 1939 roku Wał Pomorski i znajdujące się w tym rejonie obiekty wojskowe wykorzystane zostały do koncentracji oddziałów niemieckich przed napaścią na Polskę. Jesienią 1944 r. Niemcy, przygotowując się do obrony na froncie wschodnim, przystąpili do zorbudowy umocnień i łączenia poszczególnych konstrukcji gęstą siecią transzei i różnego rodzaju zapór.

Walki na Wale Pomorskim byty najtrudniejszą batalią, jaką przyszło stoczyć żołnierzom l Armii Wojska Polskiego.

 

Umocnienia Wału Pomorskiego
Strzaliny
 

Wieś Strzaliny leży ok. 4 kilometry na wschód od Tuczna, na malowniczo pofałodwanym i porośniętym lasami terenie. Na południe od wsi wznosi się "Góra Wisielcza", na której zachowały się pozostałości potężnych umocnień, będących częścią Wału Pomorskiego. Ich budowę rozpoczęto już w 1931 r., następnie były wzmacniane i udoskonalane. W efekcie powstały sięgające wiele poziomów pod ziemię schrony o żalbetowych ścianach i stropach do 2 metrów grubości, dodatkowo chronione od góry przez przeciwpancerne kopuły. Wszystkie części fortyfikacji łączyła sieć podziemnych korytarzy. Umocnienia posiadały własny system wentylacji, zasilania w wodę i energię elektryczną. Zostały zdobyte przez Armię Radziecką 5 lutego 1945 roku.