Dziedziniec Menniczy
Dziedziniec Menniczy to miejsce, gdzie sąsiadują ze sobą najstarsza i najmłodsza część szczecińskiego zamku – obrys fundamentów XIV-wiecznego kościoła zamkowego św. Ottona oraz XVII-wieczne skrzydło muzealne, obecnie nazywane skrzydłem Menniczym.
Dziedziniec ukształtowany został podczas rozbudowy zamku na początku XVII wieku.
W roku 1616 budowę skrzydła muzealnego – piątego zamkowego skrzydła – zainicjował książę Filip II, wielki mecenas sztuki i kolekcjoner. Książę ten objął władzę w 1606 r., należał do władców wyjątkowych w dziejach Pomorza – jako człowiek renesansu przejawiał rozległe zainteresowania wieloma dziedzinami nauki i sztuki. Łączył mecenat artystyczny z pasją kolekcjonerską. Stworzył nowoczesną na owe czasy kolekcję dzieł artystycznych – gabinet sztuki. Dobudowane skrzydło miało pomieścić rozrastający się książęcy zbiór cennych pamiątek, zawierający m. in.: obrazy, rzeźby, numizmaty, mapy czy wyroby rzemiosła artystycznego, w tym kunsztowny mebel – Kabinet Pomorski, który dzisiaj w Zamku zobaczyć można w wersji multimedialnej (oryginał nie przetrwał do naszych czasów).
Na zamówienie tego księcia powstała uznawana za jedno z najwybitniejszych osiągnięć kartograficznych XVII-wiecznej Europy Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego, autorstwa uczonego z Rostocku, teologa i kartografa Eilharda Lubinusa. Słynną Wielką Mapę Księstwa Pomorskiego można dzisiaj zobaczyć w szczecińskim zamku na wystawie zatytułowanej Gabinet Lubinusa.
W skrzydle muzealnym Filip II ulokować chciał również zbrojownię i bibliotekę (światły książę był także bibliofilem, a jego okazały zbiór liczył ponad 2500 woluminów). Niestety Filip II nie doczekał zakończenia budowy. Zmarł 3 lutego 1618 roku. Rok później jego dzieło dokończył książę Franciszek I, który objął rządy po zmarłym bracie.
XVII-wieczne skrzydło muzealne, dziś zwane Menniczym, zamyka Dziedziniec Menniczy – mniejszy z dwóch dziedzińców szczecińskiego zamku.
